Salarisprofs

Prinsjesdag: het Feest van de Democratie

Han Bakker 3-9-2015 10:43
Categorieën: Loon- en premieheffing

In de aanloop naar Prinsjesdag wil ik het eens hebben over dat zogeheten ‘Feest van de Democratie’. Goed beschouwd is het eigenlijk een wat vreemde benaming, want vanaf de buitenkant gezien komt die dag nou niet bepaald democratisch over.

Ga maar na: een niet democratisch gekozen staatshoofd wordt met veel pracht en praal in een Gouden Koets naar de Ridderzaal gereden, toegejuicht door achter hekken verblijvende onderdanen, om aldaar voor te lezen wat de regering van plan is, terwijl de wel democratisch gekozen volksvertegenwoordigers, gezeten op de wat minder prominente plaatsen in de zaal, daar min of meer verplicht naar moeten luisteren.

Maar ach, wat maakt het eigenlijk uit? Het is gewoon een traditie en daar moeten we niet te moeilijk over doen. Wat alleen belangrijk is dat iedereen binnen het democratisch bestel de hem of haar toebedeelde taak op verantwoordelijke wijze uitoefent en daarvoor niet wegloopt.

‘Zonder last’ stemmen
Kamerleden in hun functie van gekozen volksvertegenwoordigers vormen het hart van de democratie. Zolang ze tenminste hun verantwoordelijkheid nemen. De vraag is alleen wat daaronder moet worden verstaan. Welnu, de grondwet is daar duidelijk over: dat mogen ze helemaal zelf uitmaken. Kamerleden kunnen namelijk ‘zonder last’, oftewel zonder bindend mandaat, stemmen.

Dat had u wellicht niet gedacht, want in de praktijk gaat het immers geheel anders. Zodra je als onbeduidend Kamerlid niet meestemt met de partijlijn, nou, dan kan je dat burgermeesterschap als kroon op je politieke carrière wel vergeten! In de praktijk bestaat – hard gezegd - de Tweede Kamer dan ook voor het grootste deel uit stemvee: goed betaalde fractiemedewerkers met stemrecht.

Als je dat tot je door laat dringen, zou het dan eigenlijk niet veel beter zijn om dat stemvee hun stemrecht af te nemen en dat toe te kennen aan de lijsttrekker, op wiens stemmen zij de Kamer zijn binnengekomen? Dan ben je ook gelijk af van dat geklaag over zetelroof en dissidente Kamerleden. En van al dat wachtgeld!

Stemrechten i.p.v. Kamerleden?
De Tweede Kamer zou dan niet langer bestaan uit 150 Kamerleden maar uit 150 ‘Stemrechten’, die zijn verdeeld over de lijsttrekkers (hoe meer stemmen, hoe meer Stemrechten) en leden die op eigen kracht (voldoende voorkeurstemmen) zijn gekozen.

Is dit een gek idee? Misschien wel, maar van de andere kant, elk Kamerlid is dan wel op persoonlijke titel door de kiezer aan te spreken op zijn of haar handelen. Niks excuus van verplicht partijlijn volgen. Ieder Kamerlid is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen stemgedrag en daarop eventueel af te rekenen bij de eerstvolgende verkiezingen. Zo komt de democratie weer wat beter in het vizier.

Beter, maar nog niet helemaal. Want de vraag blijft: wat doe je tegen kiezersbedrog?

Verantwoordelijkheid nemen en kiezersbedrog
U zult het misschien niet willen geloven, maar het is echt zo: er zijn politici die vóór de verkiezingen het ene beloven en daarna het andere doen. Feitelijk belazeren ze dus de kiezer, maar ho, niet zo snel, dat moeten we natuurlijk véél genuanceerder zien. Toen de belofte werd gedaan zag de wereld er immers héél anders uit en om die reden, en alleen om die reden, heeft de politicus, en dan ook nog uitsluitend uit landsbelang, laten we dat vooral niet vergeten, uitsluitend uit landsbelang, zijn belofte verbroken en precies het tegenovergestelde gedaan. Aldus ons aller Mark ‘Tefal’ Rutte.

Tja, wat moet je daar nu mee? Rutte werd kamerbreed verketterd vanwege zijn kiezersbedrog (er gaat toch weer geld naar Griekenland), maar een ingediende motie van wantrouwen tegen de premier haalde het (uiteraard) niet. Oftewel: de Kamerleden dronken een glas (krokodillentranen), deden een plas en alles bleef zoals het was. Veel handen op één buik; heel veel handen op één hele grote buik.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat premier Rutte zijn keuze om kiezersbedrog te plegen, met verve verdedigde: Hij wilde niet weglopen voor zijn verantwoordelijkheid.

Brrr. Elke keer als ik die dooddoener hoor, die zo’n beetje elke politicus er gemiddeld vijfmaal per dag uitgooit, dan krijg ik spontaan uitslag over mijn gehele lichaam! Niet weglopen voor je verantwoordelijkheid. Een schaamteloze modekreet, gebruikt als een soort penicilline voor elke penibele situatie waarin de politicus terechtkomt vanwege een discutabele beslissing of een verbroken (verkiezings)belofte. Roepen dat je je verantwoordelijkheid hebt genomen is verdorie toch geen vrijbrief om maar te kunnen doen en laten waar je zin in hebt, waarbij je per definitie gevrijwaard zou moeten blijven van ieder publiekelijk verwijt en/of veroordeling?

Nieuwe verkiezingen? Haha.
Eigenlijk zou ik het oordeel van de kiezer wel willen vernemen over de handelwijze van onze premier. Wat belet Rutte om hetzelfde te doen als die door iedereen verketterde premier Tsipras van Griekenland? Die heeft ook zijn verkiezingsbelofte gebroken door akkoord te gaan met de bezuinigingseisen van Europa en is daarom afgetreden. De Griekse kiezer kan deze maand over hem oordelen, zoals het in een democratie behoort.

Maar dat zie ik Rutte niet doen. Hij zou wel gek zijn! Je kiezers belazeren (nu we het daar toch over hebben: waar blijft de beloofde € 1000?) en dan verkiezingen uitschrijven? Nee, zo dom is onze premier niet. O nee, wacht even, dat moet ik héél anders zien. Rutte blijft zitten, want hij loopt niet weg voor zijn verantwoordelijkheid. Stom van mij: hoe kan ik dat nou vergeten!

Welnu, ik loop ook niet weg voor mijn verantwoordelijkheid! Ik zal dan ook kritisch kijken en luisteren naar wat de koning op Prinsjesdag te vertellen heeft over de plannen van het kabinet en ik zal daarover eveneens kritisch berichten. Uit landsbelang! Maar dat spreekt vanzelf.

Han Bakker – MBZ Consultancy

blog_image:profsg_144127021355e809c52f079.jpg:end_blog_image

Voor meer blogs van Han Bakker, klik hier

Reageer

Ideale werving en selectie voor de salarisadministratie

 

Al 10 jaar lang dé partner binnen salarisadministratie

Met opleidingen helpen we salarisprocessen te verbeteren