Salarisprofs

In het land van het Lente-akkoord

Han Bakker 29-5-2012 10:28
Categorieën: Loon- en premieheffing
Om de een of andere reden heb ik iets met het verbasteren van namen of gezegdes. Je weet dat je het fout zegt, het is geen goed Nederlands, maar het is leuk om te doen. Kijken hoe mensen reageren. Een beetje provoceren als het ware. Zo spreek ik in navolging van F. Jacobse van de Tegenpartij steevast van een poreuze cirkel en een multoradiale samenleving. En een goede, hoog opgeleide vriend van mij vindt het leuk om te roepen dat iets duur kost, alleen maar om te zien of zijn eveneens hoog opgeleide omgeving op deze taalfout durft te reageren. Het is onbenullig en onschuldig vermaak.

Het wordt wat minder onschuldig, maar wel uitdagender, om iets te verbasteren met een bijbedoeling. Uit de koker van voormelde vriend komt bijvoorbeeld de verbastering van de Vitaliteitsregeling tot Futiliteitsregeling. Naar zijn mening wordt daarmee goed het lege-dop-gehalte van deze nieuwe, zogenaamd fiscaalvriendelijke regeling weergegeven. Een mening waar ik het hartgrondig mee eens ben.

Onlangs bestempelde iemand het Kunduz-akkoord als het Colditz-akkoord. Ik vind die benaming knap gevonden. Naar ik aanneem verwijst de betreffende persoon hiermee naar de gelijknamige televisieserie uit de zeventiger jaren, over een stel geallieerde officieren die tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen worden gehouden door de Duitsers. Door het Kunduz-akkoord te verbasteren tot Colditz-akkoord geef je in één woord aan het akkoord te beschouwen als een dictaat van een bezetter, in dit geval Brussel. Geniale verbastering derhalve.

Als niet-econoom zal ik me hier niet uitlaten over de economische zin of onzin van het Kunduz-akkoord, dat de vijf partijen zelf graag bestempelen als Lente-akkoord. Maar wat ik wel wil opmerken is dat de naam Lente-akkoord een briljante keuze is. Het geeft het gevoel van iets beloftevols, een nieuw begin voor een kwakkelende economie. En dat gevoel staat helemaal los van de inhoud van het akkoord, want daarover was en is nog steeds veel onduidelijk. Wellicht dreigt er hel en verdoemenis (het ligt er maar aan met welke econoom je praat), maar de naam Lente-akkoord, die is zo poëtisch, daar moet je wel vrolijk en optimistisch van worden! Colditz-akkoord of Lente-akkoord: qua inhoud gelijk, maar qua beleving een wereld van verschil.

Op het terrein van de loonheffingen zijn de voorgestelde maatregelen voor het belasten van reiskostenvergoedingen natuurlijk het meest interessant. Maar toch jammer dat nog niemand weet wat die plannen nu precies inhouden en al helemaal niet wat de neveneffecten van die plannen zijn. Van de andere kant is het natuurlijk juist daarom wel weer fantastisch om te horen dat desondanks het CPB in staat is gebleken om de financiële consequenties van die plannen door te rekenen. Dat vind ik zo knap van het CPB. Daar krijg je als een mens een goed gevoel bij, een Lente-akkoord gevoel.

Niettemin acht ik een waarschuwing op zijn plaats. De gang van zaken doet me namelijk toch een beetje denken aan de invoering van de Zorgverzekeringswet. Niemand, maar dan ook niemand, kon destijds vooraf uitrekenen hoe dat financieel voor de individuele burger zou gaan uitpakken. Dat hing namelijk helemaal af van diens persoonlijke situatie: voorheen particulier- of ziekenfondsverzekerd en het wel of niet hebben van meeverzekerde kinderen. Een flink aantal mensen kreeg een forse lastenverzwaring voor de kiezen. Bij een afschaffing van de onbelastbaarheid van de reiskostenvergoeding dreigt eenzelfde scenario. Het kan bepaalde werknemers honderden euro’s netto per maand kosten.

De gang van zaken doet me ook denken aan de invoering van de Werkkostenregeling (WKR). Die regeling beloofde veel eenvoud en duidelijkheid, maar in de praktijk blijkt dat toch even anders. Op grond van de WKR heeft de werkgever bijvoorbeeld de keuze om een vergoeding of verstrekking al dan niet aan te wijzen als werkkostenloon. Doet hij dat niet, dan komt de eventuele loonheffing voor rekening van de werknemer. Doet hij het wel, dan draait de werkgever zelf daarvoor op. De werkgever heeft hierin een volledige keuzevrijheid. Althans, volgens de fiscale wetgever. Arbeidsjuristen denken hier echter stukken genuanceerder over en het algemene beeld op dit moment is dat er flink veel arbeidsrechtelijke consequenties zitten aan de uitvoering van de WKR.

Ditzelfde scenario dreigt ook voor de nu voorgestelde maatregelen op het gebied van het belasten van de reiskostenvergoeding. Arbeidsjuristen zullen hun hart kunnen ophalen. Want wat is er precies afgesproken tussen werkgever en werknemer? Wat staat er in de (individuele of collectieve) arbeidsovereenkomst: netto, bruto, niets of iets anders? En als er netto staat en de werkgever gaat noodgedwongen de belasting voor zijn rekening nemen, heeft de werknemer dan een stem in de wijze waarop de werkgever dat doet: via brutering of via het aanmerken van de vergoeding als werkkostenloon? Want als de vergoeding gebruteerd wordt en het brutoloon van de werknemer daardoor stijgt, dan verliest hij wellicht zijn recht op zorg- en/of huurtoeslag. Dat is dan nadelig voor de werknemer. Maar als de werkgever in 2013 de WKR nog niet toepast, is brutering wel de enige optie. Of kunnen werknemers hun werkgever dwingen toch al in 2013 over te stappen op de WKR? Zegt u het maar.

Kortom, het Lente-akkoord voelt hierdoor toch iets minder positief aan.

Maar ach, wat klets ik nou. Er is helemaal geen probleem! Ik had wat verder moeten lezen in het akkoord. De bedoeling is dat je gewoon dichter bij je werk gaat wonen. Dan wordt er bespaard op CO2 uitstoot en dat is goed voor het milieu. Wat een opluchting! Gewoon dichter bij je werk gaan wonen. Dat ligt zo voor de hand; waarom ben ik daar nou niet zelf op gekomen! Even tegen je partner zeggen dat die zijn of haar plaatselijke baan opzegt, je kinderen van school halen en afscheid laten nemen van vriendjes en vriendinnetjes, je huis even snel verkopen, je niet laten afschrikken door de slechte economische vooruitzichten van het bedrijf waar je werkt, je in dat kader dus ook niet bezorgd maken over de versoepeling van het ontslagrecht, de afschaffing van de ontslagvergoeding en de versobering van de WW, nee, het is goed voor het milieu, dus gaan met die banaan!

Wat me echter wel zorgen baart, is dat we op die manier onze overheid wel weer met een tekort opzadelen. Want dichter bij je werk gaan wonen betekent geen of een lagere reiskostenvergoeding en dus ook minder belastingopbrengsten. Verdraaid, dat voelt eigenlijk ook weer niet goed. Zucht, wat is het allemaal toch ingewikkeld.

Wacht eens even. Zucht? Ja, dat is de oplossing. We moeten gewoon ademhalen gaan belasten! Hoe minder we ademhalen, hoe minder CO2 uitstoot, hoe beter voor het milieu. Even kijken. Normaal ademhalen wordt met € 1 belast, diep ademhalen met € 2, zuchten met € 5 en steunen en kreunen met € 10. Dat levert de staat een vaste, hoge belastingopbrengst op. Gegarandeerd. Zeker in het land van het Lente-akkoord.

Ik vraag u af, is dat nou geen goed idee?

Han Bakker – MBZ Consultancy


Voor meer blogs van Han Bakker, klik hier

Reacties (1)

Remy 29-5-2012 15:50

Leuke tekst!

Diep ademhalen..  (€ 2)

Wie weet wat er nog overeind blijft na de verkiezingen van 12/9.

Diepe zucht.. (€ 5)

Verschil overheid en werknemer:

Overheid: Er gaat meer uit dan er binnen komt, laten we de inkomsten verhogen.

Werknemer: Er gaat meer uit dan er binnen komt, ik ga mijn uitgaven verlagen.

U kunt alleen op dit artikel reageren indien u bent ingelogd

Ideale werving en selectie voor de salarisadministratie

 

Al 10 jaar lang dé partner binnen salarisadministratie

Met opleidingen helpen we salarisprocessen te verbeteren