Salarisprofs

Niet te benijden

Han Bakker 28-6-2012 9:50
Categorieën: Loon- en premieheffing
In 2005 sprak Ruud Gullit als toenmalige trainer van Feyenoord de inmiddels legendarische woorden, dat ‘hij niet te benijden was’. Het ging namelijk niet zo goed met de club en de spelers stelden hem teleur. Anno 2012 lijkt Ruud wederom niet te benijden, al is het dit keer om een andere reden. Maar dit terzijde.

Niet te benijden. Je hoort het tegenwoordig wel vaker, dat iemand niet te benijden is of zich zo voelt. Eerlijk gezegd heb ik dat gevoel nu ook wel een beetje. Immers, maak ik een mooi verhaal over het Lente-akkoord en waarschuw ik daarbij voor de grote gevolgen van de forenzentaks, zowel financieel als arbeidsrechtelijk, is die taks binnen een week al weer zo’n beetje van de baan. Als ik daarvoor nou nog de credits zou hebben gekregen, als ze in de Tweede Kamer nou hadden gezegd: “Tja, we wilden een forenzentaks invoeren, maar toen lazen we het blog van Han Bakker en zagen wij onze vergissing in.” Ja, dan was het nog niet zo erg geweest. Maar nee hoor, niks van dat alles. Het gaat niet door, alleen maar omdat er verkiezingen komen.

Verkiezingstijd. Een tijd waarin een politicus verplicht is andere dingen te roepen dan daar ruim voor of pal na. Zijn opvattingen zijn niet veranderd, maar in verkiezingstijd kun je die nu eenmaal niet vrijelijk naar buiten brengen. Dat is veel te riskant. Je moet als politicus namelijk wel de belangen in de gaten blijven houden: het partijbelang en het eigen belang. Overigens niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Wat zegt u? Heb je als politicus nog een belang? Landsbelang? Oja, natuurlijk, ook landsbelang. Stom, hoe kon ik die nu vergeten.

Politici zijn dus eigenlijk ook niet te benijden. Je moet het maar kunnen: opeens een ander standpunt verkondigen omdat dat verkiezingstechnisch beter uitkomt, maar tegelijkertijd wel voldoende geloofwaardig blijven. Dat is best wel moeilijk. Kijk maar naar Minister Spies van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Die probeerde het, maar faalde hopeloos. Het kabinet was nog nauwelijks gevallen of zij veranderde 180 graden van mening over het kabinetsvoorstel voor een boerkaverbod. Was het verbod een week eerder nog “van ontstellend groot belang”, na de val van kabinet zag zij er niets meer in. Die draai kwam te snel en was te doorzichtig, waardoor zij haar geloofwaardigheid verloor. Gevolg: geen uitzicht meer op het fractieleiderschap van het CDA en evenmin een plaats op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Risico van het vak.

Het is afwachten of de andere bij het Kunduz-akkoord betrokken politici het beter zullen doen. Deze week verklaarde lijsttrekker Mark Rutte dat als de VVD het na de verkiezingen voor het zeggen krijgt, zowel de forenzentaks als de BTW-verhoging zullen worden vervangen. Let op het gebruik van het woord ‘vervangen’. Er komt dus iets voor in de plaats - want er zál bezuinigd worden - maar wat weten we nog niet. Dat horen we wel na de verkiezingen, als we voor een poosje weer kiezer af zijn.

Wellicht vindt u mij te somber. Wellicht vindt u dat ik teveel klaag. Dat kan. In dat geval bevindt u zich in het goede gezelschap van D66 voorman Alexander Pechtold. Die vindt dat we het nog heel goed hebben in dit land, zeker als we nog op vakantie kunnen. En het is ook helemaal niet erg als de halve straat werkloos is. Hij is ook nog steeds trots op het Kunduz-akkoord en verwijt de andere ondertekenaars, die zich daarvan nu distantiëren, slappe knieën. Een moedig man derhalve, maar hij lijkt zich niet bewust van tijd en plaats. Er komen verkiezingen aan, Alexander! De vraag is of hij na 12 september te benijden is.

Maar, zult u zich wellicht afvragen, wat heeft deze hele politieke beschouwing met de Werkkostenregeling te maken? Of met een ander aspect op het gebied van de loon- en premieheffing, waar dit blog zich toch op richt? Welnu, het heeft er alles mee te maken. De omstandigheden waaronder wet- en regelgeving tot stand komt, bepalen namelijk in hoge mate de houdbaarheid en uitvoerbaarheid ervan.

Het Kunduz-akkoord kwam binnen 48 uur tot stand. Binnen 48 uur waren er uitermate ingrijpende fiscale maatregelen afgesproken. Ook op het gebied van de loon- en premieheffing. Maar bijna even snel staan ze weer ter discussie en moet maar worden afgewacht of ze de verkiezingen zullen overleven. Je kunt dan ook forse vraagtekens zetten bij de houdbaarheid van dit soort, onder grote tijdsdruk (Brussel wachtte) genomen maatregelen.

Na de verkiezingen zullen een aantal Kunduz-maatregelen worden geschrapt en zullen vervangende het licht zien. Ook op het gebied van de loon- en premieheffing. Zoveel is inmiddels wel duidelijk. Maar welke maatregelen gaan vervallen en welke daarvoor in de plaats komen, weten we niet. Dat zal afhangen van de verkiezingsuitslag en van de politieke kleur van de te vormen coalitie.

Maar wat we wel weten is dat ook dit keer beslissingen snel worden genomen, want ook dit keer wacht Brussel. Er dreigt een megaboete als we niet voldoende en tijdig fors bezuinigen. Dat houdt in dat we wederom het risico lopen geconfronteerd te worden met snelle en weinig doordachte maatregelen met een hoog ad-hoc gehalte. De politieke waan of waarheid van de dag zal daarbij wederom van beslissende betekenis zijn.

In een vorig leven heb ik me hard gemaakt voor een moratorium op wijzigingen op het gebied van loon- en premieheffing. Gewoon een jaar of 2-3 geen wetswijzigingen toestaan, om de (grillige, opportunistische) politiek niet de gelegenheid te geven de boel constant te wijzigen en daarmee te ontregelen. Inderdaad, een kansloos idee. Zeker nu, ten tijde van een economische crisis.

Goed, we kunnen dus niets anders doen dan afwachten. Afwachten met welke wijzigingen op het gebied van de loon- en premieheffing we straks zullen worden geconfronteerd. Afwachten of we straks als burger wel of niet te benijden zijn. In de tussentijd kunnen we niets anders doen dan onze aandacht richten op een andere, uitermate belangrijke aangelegenheid. Precies: de zomervakantie!

Ik wens u een hele prettige vakantie, met veel mooi weer. En niet te veel somberen, anders krijgt u last met Alexander Pechtold. Want zolang u nog op vakantie kunt, bent u te benijden. Als u dat maar weet!

Han Bakker – MBZ Consultancy


Voor meer blogs van Han Bakker, klik hier

Reacties (1)

hein runderkamp 29-6-2012 14:18

Bedankt voor weer een goed verhaal, Han. Helaas ben ik niet te benijden, dus ik werk nog even lekker door. Fijne vakantie!

U kunt alleen op dit artikel reageren indien u bent ingelogd

Ideale werving en selectie voor de salarisadministratie

 

Al 10 jaar lang dé partner binnen salarisadministratie

Met opleidingen helpen we salarisprocessen te verbeteren