Salarisprofs

Succes Werkkostenregeling vereist Umdenken

Han Bakker 5-8-2014 13:28
Categorieën: Loon- en premieheffing

Na de val van het IJzeren Gordijn en de Berlijnse muur werden West- en Oost-Duitsland weer verenigd. Daarbij kwam de bevolking van de voormalige DDR voor de opgave te staan om hun kijk op het leven, de maatschappij en de wereld aan te passen aan de nieuwe realiteit. Dat was niet bepaald eenvoudig, zeker voor degenen die na de oorlog geboren waren en nooit iets anders hadden ervaren dan het leven onder een communistische regime.

Hoe konden onderwijzers hun leerlingen, na de omwenteling, opeens anders onderrichten dan voorheen? Hoe konden onderwijzers hun leerlingen, na de hereniging, voorbereiden op een geïndividualiseerde, westerse samenleving, als ze alle voorafgaande jaren vol overtuiging de vruchten van de communistische heilstaat hadden aangeprezen? Het leek een onmogelijke opgave, maar de Oost-Duitse leerkrachten zelf zagen dat anders: het ‘enige’ wat ze moesten doen was ‘umdenken’.

Umdenken
Umdenken. Alhoewel het woord niet in het Duitse woordenboek stond werd het in de voormalige DDR vaak gebruikt om een plotselinge revolutionaire verandering in het denkproces bij mensen aan te duiden, bijvoorbeeld het totaal veranderen van een wereldbeeld dat mensen hebben.

Wat mij bij de prangende vraag brengt, de vraag die bij velen van u thans op de lippen brandt: wat heeft dit allemaal in hemelsnaam met de Werkkostenregeling te maken??

Welnu, naar mijn mening hangt het eventuele succes van de Werkkostenregeling af van het vermogen van de fiscale beleidsmakers en wetgever om ‘om te denken’. Om anders te kijken naar de wereld, in dit geval die van werkgevers en werknemers. Alleen dan is er een kans om de vereenvoudiging te bereiken die ons met de invoering van de werkkostenregeling is beloofd.

Anders kijken
Zijn werkgevers op belastinggebied nu wel of niet te vertrouwen? Tja, leuke vraag. Zegt u het maar.

De fiscale wetgever is in elk geval achterdochtig. Die gaat er min of meer vanuit dat de gemiddelde werkgever de boel zal proberen te flessen door belastbaar loon daar waar mogelijk te etiketteren als onbelast loon, om zo zijn werknemers zoveel mogelijk onbelast te kunnen belonen. Dit dient koste wat kost te worden voorkomen.

Om dat te bereiken is een veelheid aan regels in het leven geroepen, die elke werkgever wordt geacht te kennen en juist dient toe te passen. Dat lijkt voordelig voor beide partijen: de fiscus harkt zoveel mogelijk belastingcenten binnen en de werkgever weet waar hij aan toe is. Die heeft de zekerheid dat hij achteraf geen last krijgt met een achterdochtige inspecteur (excuses voor het pleonasme). Maar het is wel een zekerheid met een prijskaartje, want het kost de werkgever handen met geld aan administratieve lasten.

En precies daarvan, van die kosten aan administratieve lasten, wilden we af. Dus kregen we de werkkostenregeling.

Maar wat blijkt? In de praktijk leidt de beoogde vereenvoudiging tot nóg meer regels dan voorheen. Oftewel, de werkkostenregeling is in haar huidige uitwerking haar doel volledig voorbij geschoten. En zoals uit de evaluatie is gebleken: het loonbegrip van de werkkostenregeling sluit totaal niet aan bij de maatschappelijke beleving van wat loon is.

Natuurlijk, als je als werkgever bereid bent flink te investeren in kennis van de spelregels van de werkkostenregeling, in aanpassing van de arbeidsvoorwaarden en het goed administratief bijhouden van alle betalingen en vergoedingen, dan weet je waar je aan toe bent. Dan koop je zekerheid en hoef je niet (nou ja, minder) bang te zijn voor een controle door de inspecteur. Maar zeg eens eerlijk: is dat nu die vereenvoudiging die we wilden hebben? Is dat de wéreld die we willen hebben? Vertrouwen op een veelheid aan regeltjes, die zijn opgelegd door een achterdochtige overheid? Verdraaid, we leven toch niet in de DDR!?

Invoering noodzakelijkheidscriterium noodzakelijk
Toen vorig jaar de toenmalige staatssecretaris van Financiën Frans Weekers de gedachte lanceerde van invoering van een noodzakelijkheidscriterium, stal hij mijn hart! Inderdaad, ik was helemaal blij met Frans. In mijn blog Licht aan het einde van de tunnel (van 25 april 2013) riep ik dan ook enthousiast uit: het loonbegrip komt weer thuis, bij de werkgever. Want naar mijn mening is het de werkgever die de aard bepaalt van een betaling. Die weet immers precies waarom hij iets betaalt, vergoedt of verstrekt aan de werknemer. Als beloning voor de verrichte arbeid? Dan zou het belast moeten worden. Om bedrijfsmatige redenen? Dan zou het onbelast moeten zijn, óók als er (mogelijk) een privévoordeel voor de werknemer aan verbonden is.

Het bleef vervolgens ruim12 maanden stil, waardoor de gedachte postvatte dat ze in Den Haag uiteindelijk toch onvoldoende vertrouwen hadden in de Nederlandse werkgever om hem op zijn woord te willen geloven, wanneer deze zou stellen dat hij iets niet heeft betaald, vergoed of verstrekt als beloning, maar uit bedrijfsmatige overwegingen. Op zich niet onverwacht. Immers, dat vereist van de wetgever Umdenken met een hoofdletter U.

Maar kijk wat er gebeurt! De nieuwe staatssecretaris van Financiën, Eric Wiebes, heeft kort voor het zomerreces aangegeven het tóch te willen proberen! Met ingang van 2015 wordt een noodzakelijkheidscriterium ingevoerd voor computers, mobiele communicatiemiddelen en dergelijke apparatuur. De zakelijke gebruikseisen vervallen dus: het woord van de werkgever dat de vergoeding of verstrekking bedrijfsmatig noodzakelijk is, is voldoende. Als de inspecteur het toch niet wenst te geloven, dan moet die het tegendeel maar bewijzen. Kortom, een driewerf HULDE voor de bewindsman!

Vertrouwen!
De staatssecretaris van Financiën heeft dus een eerste, voorzichtig begin gemaakt met Umdenken. Maar ook werkgevers zullen dit moeten gaan doen! Die zullen hun beeld van de achterdochtige inspecteur die er alles aan doet om maar zoveel mogelijk te kunnen heffen, moeten wijzigen. Want alleen dan zullen zij zich durven te bevrijden van het juk van die veelheid aan regeltjes, die weliswaar zekerheid biedt, maar ook veel geld kost.

Ik geef toe, als je je hele leven het wantrouwen naar elkaar met de paplepel binnen gegoten hebt gekregen, is het best wel moeilijk. Maar probeer het nou eens!

Zou het kunnen? Wederzijds vertrouwen? Ik zie het helemaal voor me! U ook?

Han Bakker – MBZ Consultancy

blog_image:profsg_140723849753e0c161908a8.jpg:end_blog_image

Voor meer blogs van Han Bakker, klik hier

Reacties (5)

developer 18-8-2014 16:59

Helemaal mee eens!

Anouck Kassenaar 7-8-2014 22:16
"De fiscale wetgever is in elk geval achterdochtig. Die gaat er min of meer vanuit dat de gemiddelde werkgever de boel zal proberen te flessen door belastbaar loon daar waar mogelijk te etiketteren als onbelast loon, om zo zijn werknemers zoveel mogelijk onbelast te kunnen belonen. Dit dient koste wat kost te worden voorkomen". Het is natuurlijk eenvoudig om het opzetten van fiscale kaders te betitelen als achterdocht. Ervaring leert dat er ook werkgevers zijn die er stellig van overtuigd zij dat een bepaalde vergoeding/betaling geen belast loon kan vormen of niet beperkt kan zijn door fiscale regels, gewoonweg vanuit de overtuiging dat dit toch geen (belast) voordeel voor de werknemer KAN opleveren??? Dit hoeft overigens niet eens op te komen door kwade bedoelingen. Die regulering door middel van kaders is dan ook begrijpelijk en noodzakelijk. Het moet inderdaad niet de spuitgaten uitlopen, waardoor zowel wetgever, als werkgever, adviseur en inspecteur de mogelijkheid hebben tot Umdenken te kunnen overgaan.
Martien (CijferManager) 6-8-2014 19:46

Al met al draait het om de centjes. Zodra blijkt dat er te weinig geld binnen komt bij de overheid door deze wijzigingen. Dan zullen er weer gauw aanvullende regels volgen. En zijn we de korste keren weer terug bij af. Een oerwoud van regels, daar zijn wij Nederlanders toch gek op!

Rene Musters 6-8-2014 13:41

Tja, al die regels worden alleen maar bedacht om de financiële pijn voor specifieke werkgevers zo klein mogelijk te houden. En vervolgens klagen diezelfde werkgevers over de hoeveelheid regels.

Bovendien hoef je geen rekening te houden met al die regels, zolang je alles aanwijst als (belast) loon. Maar dat willen de werkgevers natuurlijk ook niet, want we moeten maximaal profiteren van de vrije ruimte. Het liefst moet deze benut worden tot de laatste euro.

Maar wij als payroll professionals zijn de laatste die mogen klagen over de hoeveelheid regels. Wij leven immers van deze regels.

Reageer

Ideale werving en selectie voor de salarisadministratie

 

Al 10 jaar lang dé partner binnen salarisadministratie

Met opleidingen helpen we salarisprocessen te verbeteren