Salarisprofs

Bloedmooie onderzoekster gezocht

Han Bakker 27-11-2012 9:09
Categorieën: Loon- en premieheffing
Politieke eerlijkheid, transparantie en terughoudendheid. Daar verzocht ik om in mijn vorige blog. Ik besefte de bijna onmogelijkheid van mijn bede, maar toch, je kunt niet weten. Pal voor mijn deadline verscheen het concept Regeerakkoord.

Op het eerste gezicht waren de plannen niet bepaald terughoudend te noemen, maar ze waren wel transparant en leken goed doordacht, zo meldde ik in een naschrift. Gelukkig voegde ik eraan toe dat ze nog wel eens goed moesten worden doorgelezen, want achteraf bleek dat niet alles even goed doordacht was. Zoals bijvoorbeeld het voorstel tot invoering van een inkomensafhankelijke zorgpremie. Slecht idee, niet goed doordacht. Alhoewel, niet goed doordacht of alleen niet goed gebracht?

Voorbereiding. Het zit allemaal in de voorbereiding. Zo verschijnen er regelmatig onderzoeken, met interessante uitkomsten. Wist u bijvoorbeeld dat veel huiseigenaren best wel begrijpen dat de hypotheekrenteaftrek moet worden beperkt? En was het u ook al bekend dat de ouderen van tegenwoordig het financieel stukken beter hebben dan 20 jaar geleden?

Leuk om te lezen, maar ik vind de timing altijd een beetje verdacht. Kan het zijn dat de publicatie van dit soort onderzoeksresultaten de burger rijp moet maken voor de ‘noodzaak’ van een voorgenomen politieke ingreep? Als dat inderdaad het geval is, dan is het voor de dames en heren politici uiteraard wel van belang dat de onderzoeksresultaten de geplande maatregel ondersteunen. Anders werkt het contraproductief en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Maar hoe ga je als politiek nu om met minder gewenste onderzoeksresultaten? Ben je dan bereid af te zien van de voorgenomen ‘noodzakelijk’ ingreep? Of wil je het risico vermijden en stuur je het onderzoek gewoon een beetje? Hoe? Tja, dat is de vraag.

Soms, ik weet niet hoe vaak, komt het wel eens voor dat onderzoekers gewoon hun onderzoeksonderwerp niet beheersen. Zo mocht ik zelf een aantal jaren geleden meewerken aan een onderzoek naar de loon–in / loon-over problematiek. Men had daarvoor een bloedmooie onderzoekster ingehuurd, een werkelijk ontzettend knappe jongedame. Van het onderwerp had ze weliswaar niet zoveel verstand, maar dat vonden wij (mannen) helemaal geen bezwaar. Welnee. Dan legden we het gewoon toch nog een keertje uit. Nee hoor, dat vonden we echt niet erg! Maar of de onderzoeksresultaten nu echt wetenschappelijk verantwoord waren, welnu, daarover hadden wij onze twijfels.

Deze maand mochten we de Evaluatie Werkkostenregeling ontvangen. Daaruit blijkt onder meer dat de grootte van de vrije ruimte voldoende is, zodat staatssecretaris Weekers zijn in het Belastingplan 2013 opgenomen voorstel om die ruimte met 0,1% uit te breiden, gelijk weer introk. Als bijkomend argument meldde hij dat het ook wat verwarrend zou zijn, als de vrije ruimte in 2013 eerst van 1,4% naar 1,6% zou gaan en in 2014 weer terug naar 1,5%. Jaja, tjonge wat verwarrend. Alsof we niet elk jaar een veelheid aan gewijzigde percentages en bedragen om onze oren krijgen.

Maar hoe het ook zij, de Evaluatie laat zien dat de vrije ruimte groot genoeg is en wie zijn wij dan, gewone stervelingen, om daar iets tegenin te brengen. Want als je het rapport leest, er staan prachtige cijfers in, op elke pagina weer, alles wordt vanuit elke hoek belicht: cijfers, cijfers, cijfers, zo veel cijfers, dat je na een bladzijde of 25 denkt: het zal wel. Dus spring je naar de conclusie en lees je dat het merendeel van de werkgevers zegt goed uit te kunnen komen met de huidige vrije ruimte.

Op zich is dat een opmerkelijke conclusie. Want bij de start van de Werkkostenregeling lagen de cijfers nog totaal anders. Die waren gebaseerd op een extensief EIM onderzoek, waarin werd nagegaan hoeveel procent van de loonsom werkgevers feitelijk uitgaven aan vergoedingen en verstrekkingen die onder de Werkkostenregeling zouden komen te vallen. Uit het onderzoek bleek dat in het merendeel van de sectoren werkgevers meer uitgaven dan ze kwijt konden in de voorgestelde vrije ruimte. Een van de weinige uitzonderingen betrof de sector Overheid, die – hoe toevallig – wel precies voldoende had aan de vastgestelde vrije ruimte.

Kennelijk is er in de tussenliggende jaren veel veranderd, want volgens de opstellers van de Evaluatie vindt nu 78% van de werkgevers de huidige vrije ruimte wel toereikend. Dat is best veel, 78%. De vraag dringt zich alleen op hoe betekenisvol dit cijfer is, gegeven het feit dat ook werkgevers die nog niet zijn overgestapt hun mening hebben mogen geven. Maar liefst 65% van de ondervraagde werkgevers doet nog niet mee aan de Werkostenregeling! Zouden die eigenlijk wel goed weten hoe de regeling eruit ziet? Zijn ze wel voldoende voorgelicht door de onderzoekers? Waren die zelf wel voldoende deskundig, of misschien alleen maar bloedmooi?

Ach, feitelijk maakt het ook allemaal niets uit. De Werkkostenregeling blijft sowieso nog wel even bestaan, want het vormt een noodzakelijke stap in de richting van de door de overheid zo gewenste Loonsomheffing (zie mijn blog Loonsomheffing is een stap te ver).

De volgende stap, ik voorspel het u, zal zijn dat de gerichte vrijstellingen en de nihilwaarderingen worden afgeschaft, in ruil voor een grotere vrije ruimte. Want wat zegt de Evaluatie op pagina 37: “Een verklaring waarom werkgevers niet het gevoel hebben dat de invoering van de Werkkostenregeling administratieve lastenverlichting oplevert, is dat de belangrijkste administratieve verplichting in de vorm van een gerichte vrijstelling is blijven bestaan.” De wetenschappelijk verantwoorde voorzet is dus al gegeven; Weekers hoeft ‘m alleen nog maar in te koppen.

De les die we hier leren is dat voorafgaand aan elke majeure politieke maatregel de betrokken geesten eerst rijp moeten worden gemaakt, en wel met behulp van een - al dan niet - verantwoord wetenschappelijk onderzoek. Dat onderzoek ontbrak bij de voorgenomen invoering van een inkomensafhankelijke zorgpremie. En zie het resultaat!

Ik kan niet wachten op het volgende onderzoek. Waarschijnlijk zal dat uitwijzen dat als ontslagen werknemers al na een jaar op bijstandsniveau komen te zitten, zij zich niet alleen gelukkiger voelen, maar ook materieel rijker. Vervolgens kan de in het Regeerakkoord opgenomen versobering van de WW probleemloos worden ingevoerd. Voorbereiding, beste mensen, het zit allemaal in een goede voorbereiding!

De zoektocht naar een bloedmooie onderzoekster is ongetwijfeld al gestart.

Han Bakker – MBZ Consultancy


Voor meer blogs van Han Bakker, klik hier

Reacties (1)

Arco Man 28-11-2012 9:32

Han, wederom een raak stuk. Het is allemaal politiek, daarom heet het waarschijnlijk ook zo! Ik volg de ontwikkelingen WKR thans op de voet, omdat wij bij TMG nu het project invoering WKR echt in gang hebben gezet. De inventarisatie vergoedingen/verstrekkingen en waar dat wordt vastgelegd en zichtbaar is, hebben we achter de rug. Nu nog een klein jaar de tijd om het (uitvoerings) beleid te bepalen. Best nog een klus met ruim 40 bedrijven in de administratie. Nooit saai dus.

U kunt alleen op dit artikel reageren indien u bent ingelogd

Ideale werving en selectie voor de salarisadministratie

 

Al 10 jaar lang dé partner binnen salarisadministratie

Met opleidingen helpen we salarisprocessen te verbeteren